Giorgio

The best way to start and end a day...

Η εβδομάδα που μόλις πέρασε, ήταν μια από τις πιο τρελές και πιο σκληρές εβδομάδες που έχω ζήσει μέχρι τώρα. Έχοντας αναλάβει να παραδώσουμε ηλεκτρο-μηχανολογικά σχέδια για άδεια βιομηχανικού κτηρίου, η πίεση και ο χρόνος ήταν και τα δυο αμείλικτα εναντίον μας.... Μετά απο ατελείωτες ώρες (μερόνυχτα για να ακριβολογούμε) σχεδίων στον υπολογιστή και υπολογισμών, και αφού είχαμε κάνει την μέρα νύχτα (κυριολεκτικά) τα απομεινάρια της τρελής εβδομάδας (κομμένα σχέδια) κείτονται στο πάτωμα (για να μαζευτούν για ανακύκλωση το πρωί της επομένης) ενώ τρία άτομα παράλληλα ετοιμάζουν φακέλους. Κόλαση :-))

Πρίν λίγες ημέρες γυρνόντας από την "αποστολή" μου να παραδώσω το αυτοκινητό μου για καθιερωμένο sevice πήρα το λεωφορείο 125 που υποθετικά θα με γυρνούσε στον σταθμό του Νομισματοκοπείου. Στον δρόμο όμως για κακή μου τύχη (είπαμε μόνο σε εμένα) χάλασε... Άρχισαν να βγαίνουν καπνοί (υποθέτω χάλασε το ψυγείο) και αφού μας κατέβασε σταμάτησε λίγο παρακάτω, απο όπου και η φωτογραφία.

Από τις μεγαλύτερες αλήθειες που ειπώθηκαν ποτέ... Σοφία γραμμένη σε τοίχους της ΑΘήνας.

Σήμερα το πρωί (Τρίτη 20/9/2011) ξύπνησα σχετικά αργά, παρόλο που το είχα σκάσει για long weekend για να δω την αγαπημένη μου. Η αλήθεια ήταν πως το αρχικό μου σχέδιο περιελάμβανε πρωινό (πραγματικά πρωινό) ταξίδι με το αεροπλάνο κάπου στις 09:40 όμως για κακή μου τύχη δεν ξύπνησα λόγω υποχρεώσεων της προηγούμενης ημέρας που με ξενύχτησαν μέχρι αργά και λίγης δουλειάς που έπρεπε να γίνει αφού γυρίσαμε στο σπίτι. Σκεπτόμενος λοιπόν μια δυο εκρεμμότητες που έπρεπε να κλείσω πριν τελικά αναχωρήσω από το νησί, κατηφόρισα για τη χώρα με τα πόδια. Η απόσταση μικρή και η διαδρομή ευχάριστη με μέτριο βηματισμό αν και κατά καιρούς έπεφτε και καμία μικρή ψιχάλα. Έλεγα από μέσα μου μπααα δε θα βρέξει θα προλάβω να φτάσω και να κάνω όλες τις δουλειές μου.... (που να ήξερα;) φτάνω λοιπόν στο κέντρο και αρχίζω να διεκπεραιώνω μια μια τις εκρεμμότητες. Κάποια στιγμή ... είδα τι ώρα ήταν και θυμήθηκα πως από την μια ξύπνησα αργά και από την άλλη δεν είχα πιει πρωινό καφέ. Κατηφόρησα λοιπόν στην αγαπ...

Το νέο σύνθημα μετά από ώριμη σκέψη θα πρέπει να είναι: "Ο γάμος του αιώνα ... Δεν έγινε ακόμα...."

Ο Γιώργος Παπανδρέου (πρωθυπουργός της Ελλάδας εξ’αδιαιρέτου μιας και μας κυβερνάει πραγματικά το ΔΝΤ ή IMF όπως είναι το διεθνές του όνομα…) βρίσκεται στο βήμα εκδήλωσης στο Βερολίνο, στα πλαίσια της επίσκεψής του στην Γερμανία. Ξαφνικά από το κοινό μερίδα φοιτητών (έτσι είπαν τα μέσα στην Ελλάδα για να περιορίσουν μάλλον την δυναμική του γεγονότος.... γιατί μάλλον στην ελλάδα οι φοιτητές δεν θεωρούνται και σοβαροί... είναι άλλο μεγάλο θέμα που θα ανοίξω άλλη μέρα όταν θα έχω πιο πολλά κέφια). μερίδα λοιπόν φοιτητών κατά τα ελληνικά ΜΜΕ εγώ βλέπω μεγαλύτερους άνθρωπους (αλλά εγώ είμαι εγώ...) άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα. και σήκωσαν (προσπάθησαν για την ακρίβεια να σηκώσουν ένα πανό αλλά έσπευσαν κάποιοι να τους το κατεβάσουν) Το σύνθημα ακούγεται καθαρά στο επόμενο βίντεο και είναι πέρα για πέρα αληθινό! και για όσους δεν θέλουν να δούν το βίντεο ή απο πείσμα αρνιούνται το σύνθημα είναι το εξής: "Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ΛΗΣΤΕΥΕΙ το Λαό". Όπως φαίνεται αυτό που ά...

Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα τα είχα κανονίσει πολύ διαφορετικά για αυτή την ημερομηνία που είναι από τις σημαντικότερες για εμένα. Είχα αποφασίσει καιρό πριν να πάω ένα από τα αγαπημένα μου ταξίδια στο Ιόνιο στο νησάκι της αγαπημένης μου... εδώ κολλάει το θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος (βλέπε παρακάτω). Η παρασκευή μου (18/2/2011) δεν ξεκίνησε καθόλου καλά μιας και είχα συνεχόμενη γκρίνια από την γραμματέα μιας βιομηχανίας που συνεργάζομαι ...ότι έχασα κάτι σημαντικό και δεν μπορούσαν να το βρουν. Σαν αποτέλεσμα αναστατωθήκαμε όλοι οικογενειακώς. Κάπου εδώ πρέπει να σημειώσω ότι οι γονείς μου θελαν να κάνουν έκπληξη στην αρραβωνιαστικιά μου οπότε κατεβαίναμε μαζί και ο αδερφός μου που είχε βγει νικητής από μια γερή γρίπη (άσχετα με το ότι ήθελε πολύ να είναι μαζί μας), έλιωνε στην δουλειά στο γραφείο, τακτοποιώντας εκκρεμότητες. Αφού λοιπόν ψάξαμε σε όλα τα απίθανα μέρη και ψαχτήκαμε γενικώς και με κίνδυνο πολλές φορές να σφηνωθούμε κάπου (είτε αυτό ήταν τσιμεντένιο προσ...